SAĞDUYULU YAHUDİLERİN
İSRAİL'İN ŞİDDET POLİTİKALARINA TEPKİLERİ

Bugün Filistin'de yaşananlar Siyonist ideolojiyi benimsemiş liderlerin, bu ideoloji doğrultusunda yaptıkları uygulamalardan başka bir şey değildir. Okul bahçesinde oynayan çocukların üzerine füze yağdıran, bahçelerinde ürün toplayan kadınları kurşun yağmuruna tutan, işkence, şiddet ve çatışmayı Filistin'de günlük hayatın bir parçası haline getiren güç, Siyonist ideolojidir...

Bununla birlikte günümüzde dünya genelinde pek çok düşünür, siyaset ve tarih bilimci de Siyonist ideolojinin karşısında yer almaktadır. Siyonizme ve İsrail Devleti'nin Siyonist uygulamalarına yönelik eleştirileri ile tanınan bu düşünürler ve yazarlar arasında pek çok Hıristiyan gibi, Yahudi dinine mensup ve İsrail üniversitelerinde görev yapan akademisyenler de bulunmaktadır. Kudüslü bir Hıristiyan aileye mensup olan Edward Said, İsrail'in Filistin halkına karşı uyguladığı şiddeti eleştiren ve bölgeye barışın getirilmesinin ancak İsrail'in Siyonist ideolojiden vazgeçmesi ile mümkün olabileceğini savunan ünlü Ortadoğu uzmanlarındandı. Kendisi de bir Yahudi olan Noam Chomsky ise yazılarının ve kitaplarının büyük çoğunluğunda Siyonizmi ve Siyonizme destek veren ülkelerin politikalarını eleştirmektedir.

İsrail Terörüne Sağduyulu İsrailliler de Karşı

Kendilerine 'yeni tarihçiler' adını veren bir grup Yahudi akademisyen ise, 80'li yılların başından bu yana İsrail devlet politikasının üzerine kurulu olduğu sözde 'kutsal yalanları' dile getirmekte ve bu yalanlarla ilgili gerçekleri açıklamaktadır. Benny Morris, Ilan Pappe, Avi Shlaim, Tom Segev, Baruch Kimmerling, Simha Flappan ve Joel Miqdal gibi akademisyenlerin oluşturduğu bu grup, Siyonist düşünceye sahip Yahudilerden de tepki görmektedir. Arapların Yahudilerden aşağı bir ırk oldukları, İsrail'in düşmanlarla çevrili bir bölgede ayakta kalmaya çalışan küçük bir ülke olduğu, Filistinlilerin İsrail'i yok etmek isteyen teröristler olduğu ve bu gözü dönmüş teröristlerin her türlü müdaheleyi hak ettikleri gibi sözde 'kutsal yalanlar', bu kişilerin yıllardır eleştirdikleri konulardır. Örneğin yeni tarihçilerin en önemli isimlerinden Tom Segev "Bizim gerçek bir tarihimiz yok, sadece mitolojimiz var" şeklindeki sözleriyle İsrail Devleti tarafından oluşturulan tarihe bakış açısını ortaya koymaktadır.(1) Eskiden sadece İslam dünyası tarafından dile getirilen bu haklı eleştiriler, bugün tarihi tarafsız olarak değerlendiren pek çok Yahudi ve Hıristiyan akademisyen tarafından da yüksek sesle ifade edilmektedir.

Siyonizmi 19. yüzyılın ırkçılığa dayalı sömürgeci ideolojilerinden biri olarak gören ve Siyonist ideolojinin neden olduğu vahşetin izlerine şahit olan bu kişiler, 'İsrail'in kendisini yok etmek isteyen düşmanlarla çevrili, küçük ve yalnız bir ülke' olduğu efsanesinin hiçbir gerçeklik payı içermediğini dile getirmektedirler. Nitekim İsrail bugüne kadar uygulamaları ile pasif ve sadece kendisini savunmaya çalışan küçük bir ülke değil, son derece saldırgan ve baskıcı politikalar izleyen işgalci ve şiddet yanlısı bir devlet olduğunu ispatlamıştır.

İsrail Ha'aretz gazetesi yazarlarından olan Gideon Levy, Profesör Benny Morris'in Correcting A Mistake: Jews and Arabs in Palestine/Israel, 1936-1956, (Bir Hatayı Düzeltmek: Filistin/İsrail'de Araplar ve Yahudiler, 1936-1956) adlı kitabı üzerine yazdığı makalesinde, İsrail'in 'kutsal yalanları'nın deşifre edilmesini savunmuştur. Morris'in kitabında dile getirilen ve şahitlerin ifadeleri ve gizli tutanak kayıtları ile ispat edilen Siyonist vahşetin detaylarını okuduktan sonra Levy duygularını şöyle dile getirmiştir:

Biz çok iyiyiz (ve çok kötü şeyler yaptık). Biz çok haklıyız (ama pek çok haksızlığa sebep olduk). Biz çok güzeliz (ama icraatlarımız pek çok çirkinliğe aracı oldu). Ve bizler çok masumuz, ama çok fazla yalan söyledik - kendimize ve dünyaya yalanlar ve sadece yarı doğru bilgiler aktardık. Bizlere gerçekler söylenmedi, bize sadece iyi olan yönlerimiz öğretildi. Ama herşeyin ötesinde bizim hiç haberimiz olmayan pek çok karanlık bölüm var. (2)

Polonya doğumlu bir Yahudi olan ve 40 yıldan uzun bir süre İsrail'de yaşamış ve 2001 yılında hayatını kaybetmiş olan kimya profesörü Israel Shahak da, İsrail'in insan haklarını ihlal eden Siyonist uygulamalarını eleştiren ünlü yazarlardan birisidir. Shahak, Jewish History, Jewish Religion and the Weight of Three Thousand Years (Yahudi Tarihi, Yahudi Dini ve 3 Bin Yılın Ağırlığı) adlı kitabında Siyonizmin tüm dünya halkları için nasıl büyük bir tehdit unsuru olduğunu şöyle dile getirmektedir:

“Bir Yahudi devleti olarak İsrail sadece kendisi ve komşuları için bir tehlike unsuru olarak kalmamakta, dünyadaki tüm Yahudiler, Ortadoğu'da veya diğer bölgelerdeki tüm dünya ülkeleri ve milletleri için büyük bir tehlike içermektedir.” (3)

"İsrail'de en nefret edilen İsraillilerdenim" diyen Ilan Pappe de yeni tarihçilerin görüşünü paylaşan ünlü Yahudi akademisyenlerden birisidir. Kendisi ile yapılan bir röportajda, İsraillilerin neden Filistin halkına yapılan zulmü fark edemedikleri sorulduğunda verdiği cevap oldukça düşündürücüdür:

“Bu aslında daha çocuk yuvalarında başlayan, Yahudi kız ve erkeklerini bütün hayatları boyunca takip eden, çok uzun bir fikir aşılama sürecinin meyvesidir. Böylesine güçlü bir aşılama mekanizması ile inşa edilen bir fikri söküp atmanız çok zordur. İlkel, neredeyse henüz var olmamış ve düşman olan diğer insanlara karşı faşist bir bakış açısı kazandırır. O bir düşmandır ve ilkel olduğu, Müslüman ve antisemit olduğu için düşmandır, yoksa bizler onun topraklarını işgal ettiğimiz için değil.”(4)

Tüm bu düşünür, stratejist ve yazarların tek ortak yönleri Siyonist ideolojiye karşı olan düşünce ve çalışmaları değildir. Bu kişilerin en önemli ortak paydalarından birisi de hepsinin antisemit olmakla suçlanmalarıdır. Bugüne kadar Filistin'de yaşananları tarihi gerçekler ve belgelerle ele alan ve Siyonizmi eleştiren her türlü makale, kitap ve bu çalışmaları yapan kişiler antisemit olmakla itham edilmişlerdir. Bunun en son örneği de İngiliz BBC kanalı olmuştur. 1982 yılında Sabra ve Şatila kamplarında gerçekleştirilen katliamla ilgili bir belgesel yayınlayan kanal yöneticileri ve programı hazırlayan ekip, İsrail Devleti tarafından antisemitizmle suçlanmıştır.

Aslında bu, Siyonistler ve Siyonizme sempati duyanlar tarafından kullanılan bir etkisizleştirme ve karalama yöntemidir. Hatta Siyonistler, Siyonizmi eleştiren Yahudileri karalamak için de bir kavram üretmişlerdir: 'Self-hating Jew' (Kendi benliğinden nefret eden Yahudi). İsrail'i eleştiren Yahudileri bu kavramla ifade eder ve böylelikle onları psikolojik olarak sorunlu birer "vatan haini" gibi lanse ederler. Bu suçlamaları öne sürerken Siyonistlerin amacı, kuşkusuz Siyonizm karşıtı çalışmaları sindirmektir.

Oysa bu gibi 'ırkçılık' temelli suçlamalar, özellikle Müslümanlara karşı yöneltildiğinde son derece yersiz ve mantıksız bir suçlama halini almaktadır. Çünkü Müslümanların inançları gereği herhangi bir ırkçı görüşü ve düşünceyi savunmaları mümkün değildir. Nitekim tarih de bunun kanıtıdır. Avrupa tarihinde görülen ve dini taassuptan kaynaklanan engizisyon uygulamaları veya ırkçı fikirlerden doğan antisemitizm hiçbir zaman İslam dünyasında görülmemiştir. Yahudilerle Müslümanlar arasında 20. yüzyılda Ortadoğu'da doğan çatışma ve huzursuzluk ise, bazı Yahudilerin din dışı, ırkçı bir ideoloji olan Siyonizmi benimsemelerinden kaynaklanmıştır ki, bunun sorumlusu Müslümanlar değildir.

100 Bin Kişilik Barış Mitingi

Siyonizmin tezahürü olan şiddet politikalarına tepkiler sadece sağduyulu Yahudi akademisyenlerden gelmekle kalmamış, tepkinin boyutu meydanlara taşınmıştır.

İsrail vatandaşlarının kendi radikallerine gösterdiği tepkilerin ilk büyük ifadesi, Lübnan işgali sırasında hükümeti (özellikle Başbakan Begin ve Savunma Bakanı Ariel Şaron'u) protesto etmek için düzenlenen gösteriydi. Kendi ordularının uyguladığı haksız işgal ve şiddete karşı çıkan İsrailliler, "İsrail'in vicdanı"nı temsil ediyorlardı.

Eski Başbakan Yitzak Rabin'in Filistin'le anlaşma imzaladığı için öldürülmesinin ardından da, Rabin Meydanı'nda 100 bin kişinin katıldığı çok büyük bir barış mitingi yapıldı. Bu miting İsrail halkının şiddet politikalarına karşı olduğunun haykırıldığı bir miting oldu. Yapılan miting, 20 aylık İntifada'nın başlamasından bu yana barış yanlılarının en geniş katılımlı gövde gösterisi oldu. Mitinge katılan Meretz partisi lideri Yossi Sarid “Bu akşamdan itibaren Başbakan Şaron emin olmalı ki Gazze operasyonu için İsrail toplumunda görüş birliği yok. İsrail'de artık bir barış kampı var ve sesini yükseltiyor” dedi.

Tel Aviv'de yapılan mitingte İsrail'in askeri operasyonlarını 'terör' olarak niteleyen yaklaşık 100 bin barış yanlısının, 'İsrail'in iyiliği için Filistin topraklarını işgale son' çağrısı orduda bile yankı buldu.

İsrail Askerleri İşgal Altındaki Topraklarda Görev Yapmayı Reddediyor

İsrail askerlerinin kendilerine verilen görevi reddetmeleri Siyonist şiddete başkaldırı anlamına geliyor ve bu, ordudaki sessiz kalmış barış yanlısı hareketin uyanmasına vesile oluyor. Aynı zamanda da haksız bir mücadelede yer almanın, İsrail askerlerini ne derece derinden etkilediğini, onların vicdanlarına yaptığı baskının büyüklüğünü gösteriyor.

1967 Savaşı'ndan sonra İsrail'in önde gelen aydınlarından Yeshayahu Leibowitz, İsrail'in işgal ettiği topraklardan mutlaka çekilmesi gerektiğini, eğer bu gerçekleşmezse akan kanın hiçbir zaman durmayacağını belirtmişti. Leibowitz'e göre, işgal altındaki topraklarda görev yapan İsrail askerleri arasından 500 kişinin "biz burada görev yapmak istemiyoruz" diyerek geri çekilmeye cesaret edebilmesi, İsrail toplumuna yıkımdan başka bir şey getirmeyecek olan bu işgali sona erdirmenin belki de tek yolu idi.(5)

Aksa İntifadası'nın şiddetlendiği günlerde bir grup İsrail askeri, Leibowitz'in ortaya attığı bu fikri hayata geçirdi. Ocak ayının ortalarında, yaklaşık 25 askerin ortak imzası ile İsrail basınında yer alan bir açık mektup, bu askerlerin işgal altındaki topraklarda görev yapmayı reddettiklerini bildiriyordu. Aslında askerlerin bu çıkışı, İsrail ordusunda ilk defa rastlanılan bir durum değildi. 1982 yılında Lübnan'ın işgali sırasında yine bir grup -ancak sayıca bugünkünden daha az- asker Lübnan'da sivil halka karşı girişilen soykırımın bir parçası olmak istemediklerini söyleyerek İsrail ordusunda görev yapmayı red etmişlerdi. Hareketlerini Yesh Gvul (Herşeyin Limiti Var) olarak adlandıran bu askerlerin girişimleri askeri cezaevine gönderilmeleri ile neticelenmişti. 2002 yılı Ocak ayında açıklamalarını yapan askerler ise henüz bir cezai müeyyide ile karşılaşmadılar ve Şubat ayı itibarı ile sayıları 250'yi buldu. Üstelik bu defa barış hareketlerinden, sivil toplum örgütlerinden, din adamlarından, İsrail ve Filistin halkından da büyük destek gördüler.

Askerler yaptıkları açıklamada İsrail ordusunun işgal altındaki topraklarda yaşayan Filistinlilere acımasızca ve insafsızca davrandığını, yaşananların insanlık onuruna aykırı olduğunu ve üstelik bunun İsrail'i savunmakla hiçbir ilgisinin olmadığını söylüyor ve şöyle devam ediyorlardı: "1967'den sonra belirlenen sınırların ötesinde, işgal etmek, insanları yurdundan sürmek, onları açlığa mahkum etmek ve bir toplumun tümünü aşağılamak için görev yapmayacağız."

Açıklamaya imza atan askerlerden Shuki Sadeh, bir İsrail gazetesine yaptığı açıklamada İsrail askerlerinin Filistinli çocuklara öldürmek için ateş ettiklerine şahit olduğunu anlatıyor ve bu olayı yaşarken hissettiklerini şu şekilde dile getiriyordu: "Beni asıl kızdıran şey, askerlerin 'İşte bir Arap daha temizlendi' demeleri oldu."

Teğmen Ariel Shatil de, "önce Filistinliler ateş ediyor, İsrail askerleri ise kendilerini korumak için ateş ediyorlar" iddiasına, yaşadığı olayları anlatarak şöyle cevap vermekteydi: "Ateşi biz başlatıyorduk, onlar da cevap vermek zorunda kalıyorlardı." Askerler bölgede görev yapmaya devam eden arkadaşlarını uyarmak için hazırladıkları broşürde ise onlara şöyle sesleniyorlardı:

“Yargısız infazlara (ordudaki deyimi ile buharlaştırmaya) dahil olduğunuz zaman, halkın evlerini yıktığınız zaman, sivil ve silahsız kişilere ateş açtığınız zaman, zeytin ağaçlarını söktüğünüz zaman, yiyecek ve ilaç teminine engel olduğunuz zaman, uluslararası kanunlarca suç olarak belirlenmiş eylemleri yapmış oluyorsunuz.” (6)

Görev yapmayı reddetme kararını vermesi oldukça uzun bir süre alan Assaf Oron adlı asker ise, bu topraklarda görev yaptığı müddetçe çok vahşi uygulamalara tanıklık ettiğini belirtmekteydi. Oron yaşadıklarını ve çözümün ne olduğunu şöyle anlatmaktaydı:

“Gazze'ye giderken askerler otobüste, birbirlerine 'kahramanlık' hikayeleri anlatıp İntifada'da hangisinin en iyi dayağı attığı konusunda (unutanlar için hatırlatmakta fayda var, dayak öldürüne kadar dövmek anlamına gelmektedir) birbileri ile yarışıyorlardı. Zaman geçtikçe mantıksızlıklar, nefret ve kışkırtma daha tırmanıyor, bunlar tırmandıkça İsrail ordusunun generalleri orduyu tam bir terör organizasyonuna çeviriyorlardı... Bir müddet sonra yalnız olmadığımı fark ettim... Bizler Allah'a inanıyoruz. Irk ayrımının dinde yeri olmadığını düşünüyoruz, ırk üstünlüğüne inanmak puta inanmak gibidir ve puta tapmak din dışıdır. Böyle bir puta tapanların saptıkları yol en sonunda kendilerini ateşe götürecektir.” (7)

Kara kuvvetlerine bağlı İsrail askerlerinin söz konusu tepkilerinden yıllar sonra askeri kanattan yine İsrail terörünü eleştiren benzer hareketlenmeler başlamıştır. Özellikle son dönemdeki bu kıpırdanmalar içinde en ciddi olanı ve kamuoyuna yansıyanı İsrail Genel Kurmay Başkanı'nın açıklamaları olmuştur.

İsrail Genelkurmay Başkanı'ndan Önemli Açıklamalar

Son dönemdeki şiddet politikalarına en büyük tepki, İsrail Genelkurmay Başkanı'ndan geldi. Genelkurmay Başkanı Korgeneral Moşe Yalon, Ariel Şaron hükümetinin Filistinlilere yönelik sert politikasını ciddi bir şekilde eleştirdi.

Moşe Yalon, Filistin halkını çevreleyen güvenlik duvarına da muhalefet etti ve Filistinlilerin yaşamını “katlanılmaz” hale getireceğini kaydetti. İsrail Genelkurmay Başkanı'nın Şaron hükümetini eleştirmesi ülkede geniş yankı buldu. Korgeneral Yalon, Filistin topraklarında uygulanan sokağa çıkma yasağının ve seyahat özgürlüğüne getirilen kısıtlamaların, İsrail'in güvenliğini de tehdit ettiğini söyledi. Yalon, bu uygulamalar nedeniyle Filistinliler arasında İsrail'e yönelik nefretin arttığına ve radikal örgütlerin daha fazla güçlendiğine dikkat çekti.

İsrail Genelkurmay Başkanı'nın bu çıkışı, İsrail ordusu içindeki bastırılmış vicdanı harekete geçirdi ve yeni tepkileri ateşledi.

İsrail Askeri 27 Pilotun Sağduyulu Çıkışı

İsrail Genelkurmay Başkanı Korgeneral Moşe Yalon'un, İsrail'in şiddet yanlısı politikalarına yönelik eleştirel açıklamaları üzerine harekete geçen 27 İsrailli pilot, Hava Kuvvetleri Komutanı General Dan Halutz'a bir dilekçe ile başvurarak “Filistin topraklarına hava saldırısı yapmayı reddettiklerini” bildirdiler. Pilotlar kendilerine verilen görevi reddettiklerini belirten dilekçelerinde şöyle diyorlardı: “Bizler, emekli ve aktif pilotlar. İsrail'in, yabancı topraklarda sürdürmek için verdiği ahlak ve yasadışı saldırı emrine karşıyız. Ayrıca sivillere saldırılara devam etmeyi reddediyoruz.”

Bu açıklamalarından sonra işlerinden olan pilotlardan Yüzbaşı Alon R., İngiliz The Guardian Gazetesi'ne verdiği demeçte, “Düşman tanklarını yok etmek için tasarlanmış F-15 ve helikopterlerle dünyanın en yoğun yerleşim alanlarından birinde araçlara ve evlere saldırmak yasal mıdır? Terörizm yüzünden, yüzümüzdeki kendi kanımızdan gözlerimiz körleşti'' diyordu.

Bu gelişmeler, barış hareketinin ordu içinde de güçlendiğini göstermektedir. Askeri hizmeti reddetmenin vatan hainliğiyle bir tutulduğu İsrail'de yaşanan bu gelişme, İsrail'in barışa doğru yürüyebileceğini gösteren güzel bir işaret.

İshak Alaton'un İsrail Politikalarına Tepkisi

Alarko Holding ve Türkiye Ekonomik ve Sosyal Etüdler Vakfı Yönetim Kurulu Başkanı İshak Alaton, ülkemizdeki Yahudi cemaatinin önde gelenlerinden bir isim. Alaton, Zaman Gazetesi yazarlarından Nuriye Akman'la yaptığı söyleşide, İsrail'in şiddet politikalarını en çarpıcı bir şekilde eleştiren biri olarak dikkatleri çekti.

Alaton, İsrail Başbakanı Ariel Şaron'un sertlik yanlısı politikasını ağır bir şekilde eleştirerek, İsrail'in baskıcı politikasının terörizmin gelişmesinde önemli bir faktör olduğunun altını çizdi ve Şaron'un politikalarını 'çıkmaz sokak' olarak nitelendirdi.

Dahası İshak Alaton, dünyada giderek artan Yahudi düşmanlığında ise İsrail'in ve Başbakan Ariel Şaron'un ayrımcı politikasının rolü olduğunu belirtti. ‘İsrail'in izlediği politika fevkalade yanlış' diyen Alaton, şöyle devam etti: “Bir defa Filistinliler'i iş yapmaktan alıkoyuyor. Eskiden Filistinliler tarımda, endüstride, turizmde çalışan insanlardı. Ne zaman ki Filistinliler'e İsrail'e girme yasağı konuldu, iki toplum birbirinden ayrıldı, terör olayları arttı. Çünkü adamlar aç. Umudunu kaybeden insan terörizme gider, kaybedecek başka şeyi yoktur çünkü. 'Ölürken düşmanlarımdan elli-yüzünü de götüreyim' der. İsrail'in ayrımcı politikasının terörizmin gelişmesinde önemli bir faktör olduğunu bütün dünya idrak ediyor. Ben de bu idrak içindeyim. İsrail'in politikası çıkmaz sokak politikasıdır.”

İshak Alaton'un, İsrail'in şiddet politikalarını eleştirdiği, gazeteci Nuriye Akman'la yaptığı röportajdan bazı dikkat çekici noktalar da şöyle:

İshak Alaton: 30'lu, 40'lı yıllarda zulüm görmüş Yahudilere duyulan sevgi, rikkat, sarkacı bir uca götürdü ve bunun neticesinde İsrail devleti doğdu. Sonra orada bir çekişme başladı Filistinlilerle. O zaman bir uçta bulunan o sevgi sarkacı yavaş yavaş ortayı buldu ve bugün sarkaç ortayı geçti, o eski kalıntı Yahudi düşmanlığına doğru tekrar yükselmeye başladı.

Nuriye Akman: Çünkü herkes gördü ki İsrail'in kendisi zulüm yapıyor.

İshak Alaton: Tamam. Bravo. Çok doğru. Haklılık unsurları zayıfladı. Sarkacı diğer uca giderken durdurmamız ve tekrar ortaya getirmemiz lazım. Sarkacın daha ileri gitmesini önleme ve mantıkla, sevgiyle ortada durması yolunda Türkiye'nin büyük bir rolü var. …Amerika'daki Yahudi lobisinin en az yarısından fazlası, bugün İsrail'in politikasının değişmesi gerektiğini düşünüyor. Herşeye rağmen ABD'deki Yahudi lobisinin dikkatli bir politika güderek İsrail'in barışçı bir mesafe alması yolunda efektif olacağını ümit ediyorum. Özellikle İzak Rabin'in fanatik bir Yahudi tarafından öldürülmesinden sonra fanatizm İsrail'in yönetiminde hızla yükseldi. (Zaman Gazetesi, 23/11/2003)

Sonuç:

Siyonizmin sebep olduğu insanlık suçlarına karşı çıkan, bunları kıyasıya eleştiren, İsrail'in tüm işgal ettiği topraklardan derhal çekilmesini savunan, İsrail'in ırkçı bir "Yahudi devleti" değil, her türlü milletin ve kimliğin birarada ve eşit olarak yaşayabileceği özgür bir devlet olmasını savunan pek çok Yahudi vardır.

Bugün pek çok Yahudi, bu Siyonist ideolojiyi eleştirmektedir. Dindar Yahudilerin önde gelen isimlerinden biri olan Haham Hirsch, Siyonizmi tanımlarken “Siyonizm, Yahudi halkını milli bir antite (varlık) olarak tanımlamak ister... Bu, dinen bir sapmadır”8 ifadesini kullanmıştır.

Yine, Amerika'da yayınlanan Tikkun dergisinin editörlüğünü yapan Haham Micheal Learner, ılımlı görüşleri ile tanınan ünlü din adamlarından birisidir. İsrail işgalinin ahlak dışı olduğunu ve yalnızca Filistinlileri baskı altına almakla kalmayan aynı zamanda Yahudi inancına da zarar veren bir eylem olduğunu söyleyen Haham Learner, Ortadoğu'ya barışın gelmesinin hiç de zor olmadığı görüşündedir.

Gerçekten de Ortadoğu'da akan kanların sorumlusu, çatışmayı ve kan dökmeyi meşru sayan radikal ideolojilerdir ki bunlar Haham Hirsch'in belirttiği gibi dini sapmalardır.

Çözüm ise söz konusu dini sapmalardan arınmak ve dinin emri olan güzel ahlakı yerleştirmekle mümkün olacaktır. Ortadoğu'ya barış getirecek insanların, farklı insanları ve kavimleri Allah'ın yarattığı eşit kullar olarak gören, insanlar arasında adaleti gözeten kararlılıkta ve ahlakta insanlar olması şarttır. Bu anlayış her üç İlahi dinin özünde vardır. Allah'a iman eden ve Allah'ın kendileri için koyduğu sınırları koruyan insanların ittifakı yalnız Filistin'e değil, dünyanın sorun olan tüm bölgelerine huzur ve istikrar getirecektir.

Bunun için yapılması gereken, olayların kontrolünü radikal gruplara bırakmak yerine ılımlıların işbirliği yapmasıdır. Söz konusu ılımlılık İslam'ın da bir gereğidir. İslam'a göre yeryüzünde farklı hakların, kültürlerin ve soyların var olması; bir çatışma, savaşma sebebi değil, Rabbimiz'in Kuran'da hikmetle belirttiği gibi “tanışma”, ilişkileri geliştirme sebebidir. Rabbimiz bir ayetinde şöyle bildirir:

“Ey insanlar, gerçekten, Biz sizi bir erkek ve bir dişiden yarattık ve birbirinizle tanışmanız için sizi halklar ve kabileler (şeklinde) kıldık. şüphesiz, Allah Katında sizin en üstün (kerim) olanınız, (ırk ya da soyca değil) takvaca en ileride olanınızdır. şüphesiz Allah, bilendir, haber alandır.” (Ankebut Suresi, 13)

Bu İlahi sır Müslümanlar tarafından tam olarak anlaşıldığında ve Yahudiler de kendi dinlerinin özü tevhid olan gerçek Musevi ahlaki meziyetlerini tam olarak izlediklerinde, Ortadoğu barışının da yolu açılmış olacaktır.

Kaynaklar:
1- http://www.linguafranca.com/9708/mahler.9708.html
2- Gideon Levy, Ha'aretz Book Review, 3 Kasım 2000
3- Israel Shahak, Jewish History, Jewish Religion and the Weight of Three Thousand Years, AMEU, 1994, s. 5
4- Badouin Loos, An Interview With Ilan Pappe, 29 Kasım 1999, www.msanews.mynet.net
5- The Nation, An Antiwar Movement Grows in Israel,25 Şubat 2002
6- The Nation, An Antiwar Movement Grows in Israel,25 Şubat 2002
7- http://lists.econ.utah.edu/pipermail/rad-green/2002-February/ 003007.html
8- Washington Post, October 3, 1978